До Свидания

Lufhansa vlucht LH3217 richting Frankfurt, 15u00 Russische tijd. Ergens links achterin het vliegtuig zit een meisje met de krulletjes van een speelse leeuw op haar laptop te tokkelen. Af en toe fronst ze het hoofd en dan weer glimlacht ze in zichzelf om iets wat op haar computerscherm verschijnt. Ze is licht gebruind maar dit komt eerder door de pollutie dan door de zon. Die laat zich rond deze tijd nog niet te vaak zien in Sint Petersburg.

Ineens kijkt ze op. Blinkende ogen staren mij vol passie en wilskracht aan. Haar blik doordringt mijn hele wezen. Die ogen staan voor het leven, het alledaagse en het ongewone. Ze heeft duidelijk veel meegemaakt. Ik heb het verlangen met haar te praten, het verlangen haar aan te raken. Het lijkt of ze zou kunnen verdwijnen in de eeuwigheid. Ik wil haar voelen tussen mijn vingers om mij ervan te vergewissen dat ze in deze fysieke wereld blijft.

Ik ben duidelijk niet in staat om een woord uit te brengen en schuifel verlegen langs haar heen om in de passagiersstoel achter haar plaats te nemen. Haar aanwezigheid hitst mij op. Wat is er toch zo speciaal aan dit meisje? Mijn feromonen slagen helemaal op hol. Ik ben niet in staat mijzelf te controleren. Ik streel de leuning en beeld mij in dat het haar rug is. De welving doet me denken aan een Godin, gedwongen tot het aardse bestaan. Deze deerne maakt me gek.

Stiekem kantel ik mijn hoofd langs het zitje heen om mee te lezen op haar computerscherm; ‘

Wat mij deze twee weken overkwam kan ik onmogelijk vergelijken met een reeds bestaande droom, werkelijkheid of illusie. Jij hebt mij in de ban Sint-Petersburg. Je veroverde mij zonder enige pretentie, discrepantie of moeite. Ik, de altijd zo veeleisende vrouw. Het ligt niet in mijn aard mij zo makkelijk te geven. Even heb ik nog tegengestribbeld maar dan moest ik mij overlaten aan de grillen van jouw bestaan. Je raakt me diep. Mijn ziel voelt nog altijd je aanwezigheid ook al drijf ik steeds verder van je af. Laat mij niet los. Hou van me.’

De computer valt uit en in het zwarte scherm zie ik de weerspiegeling van haar ogen. Ik voel het schaamrood op mijn wangen verschijnen. Ze kijkt me teder aan en geeft mij een glimlach die mijn hele bestaan in twijfel trekt. Ik verdrink in haar ogen en laat me meevoeren in haar eeuwigheid; ‘Ik hou van je.’

маладжитc ;)

Toerist II

Mijn blog over Rusland gaat meer over quatsch dan over de schoonheden van dit onherbergzame land. Ik wil toch graag mijn bezienswaardigheden met je delen. Enkele dingen steken er met kop en staart boven uit, andere zijn gewoon een pittig interessant detail en nog andere kan je beter vergeten. Ik moet eerlijk zijn dat ik met al mijn zintuigen van dit moois kan genieten maar vaak niet onthoud waar het weer voor stond. Om geschiedkundige erreurkes te vermijden laat ik het aan de lezer over om te raden waar ik allemaal ben geweest. I thank here by especially Malcom and Arthur for some of the pritty pictures they took :)

Toerist I

Mijn naam is nog steeds Toerist; Erika Toerist. Ik kan niet zeggen dat ik deel uitmaak van de lokale bevolking. Ook al wil ik het zo goed mogelijk verbergen je ziet gewoon dat ik hier niet thuis hoor. En ik heb dan ook de rare trekjes die vele buitenlanders durven voortbrengen. Mijn witte sokken zijn gelukkig net niet tot onder mijn knieën getrokken en ik heb geen doorzichtig plastiek nerd zakje met al mijn gegevens en straatkaarten rond mijn nek hangen. Mijn uitstraling is nog steeds reepresentabel. Ik heb ook geen tientonner van een fototoestel voor mijn bustier. Mijn camera is zo’n über schattig ding dat netjes in mijn sjako’s past en water- en schok bestendig is. Ik breek geregeld bezit af door mijn nonchalante karakter dus stel ik er mijn aankopen op af.



Ik stel wel idiote vragen aan menig passant omdat ik weer ergens totaal verkeerd ben uitgekomen. Ik staar de gehele bevolking aan in een poging onderscheid te maken tussen Rus en buitenlander. Ik wens toch iets te vertellen te hebben als ik terugkom. Gêne is mij vreemd; in het restaurant plets ik mijn voorgerecht en hoofdgerecht op hetzelfde bord omdat dit gewoon makkelijker te verorberen is. Nu lijkt het alsof ik super lomp ben maar dat spreek ik tegen. Alsjeblieft is mijn meest geliefde woordje. Пажалста!



De Russen zijn toeristen niet gewend buiten het seizoen. D.w.z. rond deze tijd. Het is hun helemaal vreemd als je een woordje Russisch kan. Het lijkt alsof ze je niet willen verstaan. Ze gaan ervan uit dat niemand de moeite neemt om Russisch te leren en zij zeker niet de moeite om het Engels te beheersen. Dus als je dan een woordje uit kijken ze je met ongelovige ogen aan; ‘wat heeft die nu weer te zeggen’. Je moet al hard op je strepen staan en ze dwingen een en al aandacht te hebben. Maar aangezien ik een fel katje in mensenlijf ben lukt het mij wel hun met beide voeten weer op aarde te trekken.

Slechte start

Eigenlijk pakte ik mijn Russisch niet goed aan. Over laatst ging ik voor de eerste keer op stap met ‘echte’ Russen. Als je gedwongen wordt om Russisch te spreken gaat het ineens allemaal veel sneller. Je eist van je ingenieuze brein om ieder woord op te slorpen en het door je inwendig vertaalcomputertje te duwen. Nu moet je wel je best doen. Anders sta je heel de avond aan de zijlijn toe te kijken hoe de anderen de tijd van hun leven hebben.


Tijdens de lessen krijg je wel de kans om Russisch te spreken maar aangezien je weet dat de juf Engels kan heb je - zeg maar ik - net niet genoeg drive om je babytaaltje iet of wat uit te breiden. Mij zouden ze beter droppen in the middle of nowhere waar mijn instincten beginnen op te spelen. Dan zal mijn Russisch als een sneltrein vooruit schieten. Dit is niet mijn natuurlijke habitat zo tussen de boeken en de huiswerkjes. Ik ben een vrouw van de praktijk. En dat heeft dan ook zijn gevolgen.


Volgende keer zorg ik dat ik in een gastfamilie zit ofwel apart ga wonen in een Russisch studentenhuis . Liefst zo weinig mogelijk optrekken met buitenlanders. Lekker aso :)



Aanvulling maandag 20 april 2009:
Toen ik terugkwam zondag had ik een vreemd gevoel ik mijn maag. Ik zal sowieso de lat te hoog hebben gelegd wat betreft het Russisch leren maar het leek mij dat ik de geleerde woorden op twee handen kon tellen. Het is wel teleurstellend te beseffen dat ik precies niet veel heb bijgeleerd.


Tot ik vandaag vollen bak mijn kassetje ‘Russisch-leren’ opzette. Ik had dit voor de paasvakantie gekocht om al enkele woordjes onder de knie te krijgen. Natuurlijk kwam daar niets van in huis. Ik herinner mij nog heel goed de zaterdag dat ik toe kwam nog niets te verstaan van de brabbelende mensen in mijn oor. Zowaar vandaag volgde ik de conversaties mee en voelde een zweempje van opluchting door mijn lichaam trekken. Onbewust is er dan toch heel wat mijn hoofd binnengeslopen. En het motiveert mij lekker om door te doen in mijn poging deze inspirerende taal te beheersen.

Hatsjoe

Welkom (hoest) in Sint Petersburg (rochel). Aangezien milieu mijn vakgebied is mag/moet ik er toch wel een artikeltje aan wijden. Iets dat direct opvalt als je hier toekomt is het stof en het roet dat je neus in penetreert. Ik mag van geluk spreken dat mijn hoofd al een maand een tikkende snotbom is die op geregelde tijdstippen excreteerd zodat ik met een gerust geweten mag verwachten dat alles er weer uitkomt. Langs de andere kant is mijn hoest weer verergerd. Het doet je wel nadenken over de levenskwaliteit van de plaatselijke bewoners.

'Rusland kan mondiaal gezien worden als donor op milieugebied. Het land beschikt over 20 procent van het bos op aarde, heeft de grootste omvang ongecultiveerd land, enorme watervoorraden, unieke ecosystemen en biodiversiteit. Het heeft ook veel natuurlijke rijkdommen die zeer belangrijk zijn voor de wereldeconomie: Rusland bezit 30 procent van de wereldvoorraad gas, ongeveer 10 procent van de oliereserves, 50 procent van de diamanten, 25 procent van al het nikkel en 17 procent van het tin. Hieruit is meer dan duidelijk dat een goed milieubeleid niet enkel in het belang is van Rusland maar van de hele wereld.'
Bron: http://www.internationaalondernemen.nl/zoeken/showbouwsteen_mvo.asp?bstnum=194100

Je krijgt wel constant tegenstrijdigheden voorgeschoteld. Bijvoorbeeld op lokaal niveau; de gebouwen waden in een waas van stof maar op geregelde tijdstippen komen ze hier wel de grote kuis doen. Wat is het nut hiervan als tegen de avond weer de gehele stad in een stofwolk baadt? Hier in ons appartementje lijkt het nutteloos om elke dag te kuisen. Pollutie penetreert via ieder openstaand gat naar binnen.

Op nationaal en internationaal niveau is het milieubeleid ook niet veel soeps. In het voormalige USSR promootte de regering de productie ongeacht de kosten. Vele jaren later loopt Rusland nog steeds ver achter op het milieubeleid van de Europese meerderheid en de Verenigde Staten. Rusland mist de technologieën, knowhow en bovenal de impuls om zijn beleid te veranderen.

De industriële revolutie en vele andere factoren hebben lelijke sporen achtergelaten die zullen doorbranden tot een punt dat pijnkillers niet meer helpen. Nalatigheid is een gevaarlijk speeltje. Al willen ze de illusie kweken er iets aan te doen - zoals zovelen die de groene tour opgingen - , veel positief resultaat brengt het niet voort. Als environmental engineer in spe is Rusland voor mij een natte droom. Ik hoop hier in de toekomst te mogen bijdragen aan het milieubeleid, of leerlinge te mogen zijn van dit intrigerende land.

En zie. Vandaag regende het. 's Ochtends was het al beginnen waaien, tegen de middag vielen de eerste druppels. En zie. Iedereen herademde. De keel kriebelde minder en je ontwaarde ineens de contouren van het gebouw aan het einde van de straat. Die enkele dagen dat ik mijn longen in volle glorie kan laten functioneren geven mij de kracht weer een tijdje door te doen op een zuurstofloos leven.

Lentekriebels

Twintig juni vieren de Russen traditioneel 'de witte nacht'; de kortste nacht van het jaar. Voor dat feestje ben ik natuurlijk veel te vroeg maar er vallen wel een paar interessante dingen over te vertellen. De Russen krijgen ook al lente kriebels en voelen het in de lucht hangen. Mensen zijn vrolijker dan anders en wachten vol spanning op dit onvergetelijk feestje.

Technisch gezien is de zogeheten 'witte nacht' niet uniek voor Sint-Petersburg, alleen hebben hier de noordelijke nachten zo een poëtische weerklank gekregen. Wat is romantischer dan een wandeling langs de rivieren en kanalen terwijl er een nachtelijk sfeertje hangt even licht als een vroege zwoele avond. Het is werelds enige metropolis waar zo'n fenomeen plaatsvindt iedere zomer. En ieder jaar is het hier dan ook volgeladen met mensen van elk ras, nationaliteit en gedachtegang. Het is een uitstekende tijd voor de verliefde stelletjes en ... de High School Graduates die hun diploma meestal krijgen rond 21-22 juni.

Van einde mei tot begin juli zijn het klare nachten in Sint-Petersburg. Maar de echte witte nachten zijn van 11 juni tot 2 juni. De oorsprong van Beliye Nochi is te verklaren door Sint Petersburg zijn geografische ligging. Het is werelds meest Noorderlijke stad met een populatie over de 1 miljoen. Het is gelocaliseerd 59°57' Noord (ruwweg dezelde breedtegraad als Olso, Noorwegen, het zuidelijkste puntje van Groenland en Seward, Alaska). Door deze hoge breedteligging gaat de zon nooit diep genoeg onder de horizon om de hemel in donkere kleuren te hullen. The dusk meets the dawn en het is zo licht dat ze in de zomer de straatverlichting niet aanzetten. Als het dan bewolkt is heb je grote kans om tegen een paal aan te lopen en niet het genot van de Witte Nacht te ervaren. Maar op een klare dag kan de adem je ontnomen worden en overheersen gelukskriebels je hele lichaam. In eenheid feest je dan tot de vermoeiheid je dwingt om afscheid te nemen van deze prachtige stad.

Traumatised

Shiii man, ik ben echt getraumatiseerd. Alle dat nu ook weer niet maar toch verbaasd en teleurgesteld. U maakt het live mee. Ik zit hier met een 10 kilo snoep en chocolade naast mij de avond te overdenken. Ik kom net terug van een of andere russische kroeg slash danscafe.
Verwijzend naar mijn vorig artikel; 'femme fatale' moet ik toch wel een beetje terugkomen op mijn uitwijding. Russische vrouwen kunnen dan misschien wel heel toegeeflijk zijn maar wat ik vanavond gezien heb gaat mijn petje te boven.

De vrouwen smijten zich letterlijk voor de mannen. Alsof zij hun laatste hoop tot zielsverwezelijking zijn. Waar is het respect gebleven? Waar is het verlangen tot eenheid? Die ene te vinden dat net dat deel ontwikkeld heeft waar jij iets slechter voor staat. Een steun en toeverlaat wordt hier niet gezocht. Gewoon iemand die net wat mannelijker is dan jijzelf en indien hij een verband aan wil je de status van overwinnaar geeft. En dan nog heb je niet die zekerheid dat hij echt voor je kiest.

Ik heb de hick. Het was echt mijn avondje niet. Heel de ruimte rook naar testosteron. Ik kan wel begrijpen dat de vrouwen het niet altijd voor het zeggen hebben maar waar is het liefdesspel gebleven? Met die ene aanraking iemand zo in vervoering brengen dat zijn hartje een slag overslaat. Elkaar in de ogen kijken en je op een zodanig niveau bevinden dat je je even vergoddelijkt voelt. Sjonge, het raakt mij echt om de mensheid soms zo laag te zien vallen. Hoe willen we een maatschappij creëren waarin respect en geluk de overhand hebben als we ons niet eens kunnen beheersen? Het doet mij wel twijfelen aan die ware liefde. En toch dwing ik mijzelf te geloven in het leven. Dat deze mij nog zodanig zal verbazen dat ik op een dag verrast zal opkijken.

Zeg eens bI

Dit berichtje slaat eigenlijk op vorige week. Dus laten we met zijn allen inbeelden dat ik het vorige donderdag gepost heb :)

Aangezien de klaslokalen zich in ons appartementje bevinden (de deur naast mijn slaapkamer) kan ik er eigenlijk recht in mijn pyjama naartoe. Uit respect voor de leerkracht bewerk ik mijzelf toch eerst tot een aanvaardbaar minimum gewassen uitstraling en sprint dan met een boterham in mijn mond naar het klasje toe een meter verder. En dit presteer ik allemaal in een vijftal minuutjes omdat het de vorige avond weer barstens laat was geworden.

De eerste lesjes Russisch bestaan eruit met je mond een aantal klanken te vormen a la SJASJOESJOTSJATSJOETSJEVbIMbI en nog andere strelingen voor het oor. Vele klanken zijn nieuw en vereisen dat je ieder spiertje in je keelgat rekt. De 'bI' klinkt alsof er nog wat braaksel is achtergebleven en je het er met alle macht uit wil halen. Kan je begrijpen hoe moeilijk sommige klanken te uiten zijn. Later op de week volgenden dan de eerste woordjes zoals thee, hond, mamie, papie, enz.

Mijn tong, vingers en hersenen liggen voor het ogenblik eigenlijk in de knoop van al dat 'geRussisch' hier. En ik die dacht dat Russisch leren zo vlot ging gaan. Ik heb het gevoel dat mijn hoofd een grote zeef is waarvan de porien gemiddeld groter zijn dan de gaten in mijn oren. Niets blijft dus hangen. Ze mogen alles herhalen zoveel ze willen maar voor mij lijkt het dat ze constant een of andere alien taaltje aan het brabbelen zijn. Gisteren morgen was ik opeens ook alle Russische letters vergeten om dan de volgende dag ineens op msn mijn eigen inheems alfabet te verloochenen en alc eeh udu te beguhheh lyleh.

Ik zou constant moeten ondergedompeld worden in de taal. Als ik nu naar de les ga sta ik meestal op 'automatic' omdat er geen greintje energie meer overblijft. Hier de cursus komen volgen is eigenlijk een beetje een ethische kwestie; 'Drink ik vanavond iets langer om dan morgen als een stinkertje in de klas te zitten of maak ik vandaag eens een extra opdracht vooraleer vroeg in bed te kruipen?' Als jonge kwieke student is de keuze snel gemaakt. Dit heeft dan wel als gevolg dat mijn Russisch niet echt evolueert. Ha en tussen al dat studeren door wens ik ook nog eens de stad te verkennen. Een evenwicht zoeken gebeurd met vallen, opstaan en een aspirientje voor de koppijn.

Het matje

Het ligt nu eenmaal in een vrouw haar aard; alles wat passeert eens aan een grondige studie onderwerpen. Dus steeds wanneer ik aan het afdalen ben in de metro bestudeer ik de do's and dont's van de Russische fashion. Om dan - indien tevreden - mijzelf er ook eens aan te wagen. Maar iets wat ze voor mijn part van deze aardbol mogen verbannen en hier toch zo prominent aanwezig is, is het 'matje'.

Ik dacht dat hij nooit meer ging terugkomen. Dat ze hem voor eeuwig in de vuilbak der slechte haarkapsels hadden gekatapulteerd. Eerst was het een schaamtelijke haartrend en dan een gevolg van ironie. Maar ik had het mis. In Rusland weet iedereen waarover ik het heb. It's back, it's everywhere, and it's bigger than ever. En bovenal zijn deze matjes 100% ironie vrij.

Een mat wordt gekarakteriseerd door kort haar van voren en/of de bovenkant en een lang stuk haar aan de achterkant. Het Russische matje daar en tegen heeft hier weinig van weg. Het mist de ironie en is duidelijk van plan te blijven. In iedere uithoek van het land zie je het matje doorsijpelen. Steden, dorpen en boerengatten infecterend staat het matje voor stijl en gesofisticeerdheid. Het is gemuteerd in verschillende subsoorten afhankelijk van de sociale klasse.

Je hebt het 'managersmatje', het meeste populaire van allemaal. Het is een bescheiden knipsel en is eigenlijk bijna een ik-heb-niet-echt-een-matje-matje of een ik-doe-een-ware-poging-tot-ook-al-heb-ik-geen-tijd-matje.

Wie zich daarentegen waagt aan het nachtelijke leven en ergens buiten een club in Sint Petersburg staat herkent meteen het 'dikke-nekken-matje''. Haarscherp geschoren langs de zijkanten, bovenzijde netjes hemelwaarts gejelt op een zo nonchalant mogelijke manier en een lange krullige staart in de nek. De meest flamboyante soort heeft razor-designs langs de zijkant.

Volgens vele modeblaadjes - alsof ik er honderden verslind - blijft een haarstijl gelukkig niet langer dan een jaar fashionable. Dus aangezien alles komt en gaat in het leven hoeven we ons geen zorgen te maken dat wij er (weer) als een margi zullen bijlopen.

Yлыбka!

Ik heb er een wedstrijd van gemaakt om zoveel mogelijk glimlachen te verzamelen als ik op wandel ben in het openbare weze. Al van in het begin van deze fantastische trip merkte ik echter op dat Russen het moeilijk hebben de mondhoeken te krullen. Met mijn meest zeemzoete glimlach heb ik deze week nog maar één iemand kunnen overtuigen om liefjes terug te lachen. En hij was duidelijk in voor wat anders dan een porsie vriendelijkheid. Dus hem mag ik eigenlijk niet op mijn lijstje zetten.

De Russen zijn van mening dat het volledig nutteloos is om te lachen op straat Het is iets dat je thuis doet, met vrienden achter een fles wodka aan de keukentafel. Op straat bevind je je tussen je medeburgers, oftwel mensen die tegen je aanlopen, iets willen verkopen of je naar een straat vragen die je uitgerekend niet kent. De economische en politieke omstandigheden geven de Russen ook gewoon niets om lollig over te doen. Die ene buitenlander met het idiote glimlachje op haar lippen zal dan ook niemand kunnen overtuigen. Ik heb hier echt al vreselijke blikken teruggekregen dat het schaamrood mij op de wangen liep en ik verdwaasd mijn hoeft moest afwenden.

Gisteren besliste ik dan maar om de zware middelen boven te halen. Een gigantische Rus in politie uniform was mij met een oerlelijke grimas aan het aanstaren. Met voorbedachte rade dat ook deze keer mijn glimlach niet in goede aard ging vallen - hij staarde mij aan alsof ik een neurotische psychopaat met een tekort aan cortysonen was - vroeg ik aan een vriend wat glimlach in het russisch betekent. Met de meest strijdvaardige maar ontvankelijke houding uitte ik het woord yлыбka. De Rus keek mij aan alsof hij zojuist een zetpil had binnengekregen en vroeg zich duidelijk af welk woord ik probeerde over te brengen. Deze keer vriendelijker herhaalde ik nogmaals het woord glimlach met de stem van een mama die haar kindje steunt bij de eerste stapjes. En daar ging die linker monderhoek! Enkel seconden later volgde de rechter en verscheen een uberschattig glimlachje op zijn aangezicht. Houston we solved the problem! Mijn hart brak op dat moment en schaapachtig keek ik de man enkel seconden aan. Wat zijn ze toch schatjes die Russen!

Femme Fatale

Als er één fenomeen is waar ik het zeker over moet hebben zijn het wel Russische vrouwen. Niet omdat ik er een bepaalde interesse aan overhoud maar omdat ze wereldwijd een gigantische naam en faam in stand houden en het grootste deel van het Russische straatbeeld vertegenwoordigen. In Rusland is een groot vrouwen overschot wat onder meer te wijten is aan politieke situaties en vroegtijdig gestrande huwelijken door bijvoorbeeld alcohol problemen. Ik verontschuldig mij als ik te sterk naar stereotypische oordelen neig in deze uiteenzetting.

Een Russische vrouw valt te herkennen aan de blik in haar ogen. Deze representeert een hele levensgeschiedenis van verwondering, verlangen en nieuwsgierigheid naar wat nog komen gaat. Westerse vrouwen hun houding daarentegen is het schoolvoorbeeld van extreme onafhankelijkheid, egocentrisme, feminisme en zelfzuchtigheid volgens menig man die er zijn vingertjes aan waagde.

De traditionele gedachtegang van Russinnen over het leven en het huwelijk is zelden te vinden bij Westerse deernen. Met hun volledige lichaam en ziel snakken ze naar warmte en genegenheid en willen ze niets liever dan een vertederende arm om hun schouders. Dit komt deels door het economische en politieke harde klimaat. In het westen daarentegen zul je bij uiting van warmte en genegenheid vaak een bitse reactie terugkrijgen dat mevrouwtje wel haar plan kan trekken. Een man is er voor het genot en voortbrenging van het nageslacht. Begint meneer tegen te stribbelen dan wordt hij aan de deur gezet.

In het westen is het evenwicht tussen mannelijkheid en vrouwelijkheid vaak naar de verkeerde zijde overgeheld. Vrouwen gedragen zich als mannen en oefenen mannenberoepen uit. Mannen geraken in de war en weten niet meer hoe een vrouw te behagen. Russinnen staan meer open voor een coöperatieve verhouding dan westerse vrouwen. De leeftijd van de partner waarmee ze een relatie aangaan ligt vaak veel hoger dan de eigen leeftijd. Hier is het standaard, in het westen een schande.

De buitenlander die hier op bezoek komt is als honing voor de hitsige bijtjes. Hun detectoren staan 24 op 24 paraat en niemand ontkomt aan hun charmes en inpalmacties. Hun uiterlijk is als hun tweede job en daarom niet minder belangrijk. Met hun metershoge stilleto hakken overwinnen ze zelfs het ijs om toch maar iemand te vinden die hun behoeften beantwoord. De ene man gaat er express naar opzoek en waagt zich aan een postorderbruid. De andere onwetende komt hier toe en laat zich zodanig overrompelen dat hij er een trauma aan over houdt.

Hallo Metro

Ik kan nog een andere eerst keer toevoegen. We zijn zo net beroofd geweest en ik heb er eigenlijk niets van gemerkt. Toen we de metro in gingen duwden ineens een hele bende kerels ons in een hoekje. Ik - mijn naıieve onschuldige zelve - dacht dat ik gewoon in de weg liep en dat de mensen zich nog gauw tussen de sluitende metrodeur probeerden te knijpen. Het gebeurde allemaal zo snel en op enkele seconden waren de boefjes - een bende veertigers ofzo - al weer buiten. Blijkt dat de Nederlander zijn geld was gepikt zonder dat hij er iets van gemerkt had. Ze duwen je zodanig plat dat je niet voelt dat je bepoteld wordt. Mij is er gelukkig niets overkomen. Ik had ook niet te veel in mijn zak zitten. Eenvoud, een deugd op zichzelf.

De metro's in Sint Petersburg zijn eigenlijk vrij chique en uitgebreid. Ze staan voor snelheid, punctualiteit, schoonheid en zijn bovenal goedkoop. Met een muntje van zo'n twintig Roebel (0,50 EUR) tsjoek je de ganse stad rond. Een keer terug boven de grond moet je terug een muntje gebruiken als je weer een toertje wil doen. De roltrap gaat enkele kilometers onder de grond en geeft je het gevoel dat naar de ondergrondse hemel op weg bent. Qua beleefdheid kunnen de Russen zeker aan de Britten tippen. Ze staan netjes mooi uitgelijnd aan de rechterkant zodat een vlugge jongen makkelijk kan passeren.

Met het Russische alfabet hier is het soms wel verwarrend om de juiste afstaphalte te vinden. Dat durft al eens verkeerd lopen. Maar Nederlander nummer 2, GPS in bijberoep, zorgt er altijd weer voor dat we weer netjes thuiskomen. Eigenlijk is het verboden om foto´s te trekken in de metro maar ik zal er toch eentje opzetten. Als je echt wilt weten hoe het eruit ziet moet je maar langskomen :) (of eens googlen :)

Tijdens de oorlog werd de metro als ondergrondse schuilkelder en kraamkamer gebruikt. Er zijn zo'n 220 kinderen ter wereld gebracht in die tijd. De ondergrondse metro is eigenlijk een museum op zichzelf. Je vindt er geen spatje graffiti of zwerfvuil en op geregelde tijdstippen zijn er mensen aan het kuisen. Aan de wanden zie je muurschilderingen, mozaiëken, ijzerwerken. ... En op menig plaatsje staat een standbeeld. Sommige verlichting komt nog steeds uit de oude tijd en bevestigd het gevoel je in de kunstenaarshemel te bevinden. Het is een waar genot voor de zintuigen in dit ondergronds paradijs te mogen vertoeven.

Interculturele interacties

De verrijking hier te mogen zijn slaagt niet enkel op de ontdekking van Rusland zelf maar ook op het leren kennen van mijn medestudenten. "The gang" bestaat uit twee Nederlanders (eentje met Indonesische afkomst), een rasechte Oxford-Brit, een Deense die studeert in Duitsland en ik; volbloed Belgisch met vorige levens in alle uithoeken van de wereld.

De eerste dagen zijn de conversaties en interacties vrij oppervlakkig. Maar naarmate de dagen vorderen en avonden langer worden, komen de meest bizarre topics en kinky spelletjes boven. Intrigerend om te zien hoe werelwijd mensen bepaalde theoriën, bezigheden, etc ... in stand houden. En dan is er die ene om verstoring te brengen in de gedachtegang.

Reizen confronteert je niet alleen met jezelf maar ook met de eigenheid van je cultuur en de andere zijn cultuur. Het genot uitgedaagd te worden door de tegenstrijdigheid der ideeën en de verleiding om je grenzen te verleggen zijn enorm hoog. Je leert je open te stellen en je blik op de wereld in twijfel te trekken. Het voer dat mijn geest hier voorgeschoteld krijgt is niet te vergelijken met de alledaagse standaard quatsh op school. Ik wens het eenieder toe.