Welkom (hoest) in Sint Petersburg (rochel). Aangezien milieu mijn vakgebied is mag/moet ik er toch wel een artikeltje aan wijden. Iets dat direct opvalt als je hier toekomt is het stof en het roet dat je neus in penetreert. Ik mag van geluk spreken dat mijn hoofd al een maand een tikkende snotbom is die op geregelde tijdstippen excreteerd zodat ik met een gerust geweten mag verwachten dat alles er weer uitkomt. Langs de andere kant is mijn hoest weer verergerd. Het doet je wel nadenken over de levenskwaliteit van de plaatselijke bewoners.
'Rusland kan mondiaal gezien worden als donor op milieugebied. Het land beschikt over 20 procent van het bos op aarde, heeft de grootste omvang ongecultiveerd land, enorme watervoorraden, unieke ecosystemen en biodiversiteit. Het heeft ook veel natuurlijke rijkdommen die zeer belangrijk zijn voor de wereldeconomie: Rusland bezit 30 procent van de wereldvoorraad gas, ongeveer 10 procent van de oliereserves, 50 procent van de diamanten, 25 procent van al het nikkel en 17 procent van het tin. Hieruit is meer dan duidelijk dat een goed milieubeleid niet enkel in het belang is van Rusland maar van de hele wereld.'
Bron: http://www.internationaalondernemen.nl/zoeken/showbouwsteen_mvo.asp?bstnum=194100
Je krijgt wel constant tegenstrijdigheden voorgeschoteld. Bij
voorbeeld op lokaal niveau; de gebouwen waden in een waas van stof maar op geregelde tijdstippen komen ze hier wel de grote kuis doen. Wat is het nut hiervan als tegen de avond weer de gehele stad in een stofwolk baadt? Hier in ons appartementje lijkt het nutteloos om elke dag te kuisen. Pollutie penetreert via ieder openstaand gat naar binnen.
Op nationaal en internationaal niveau is het milieubeleid ook niet veel soeps. In het voormalige USSR promootte de regering de productie ongeacht de kosten. Vele jaren later loopt Rusland nog steeds ver achter op het milieubeleid van de Europese meerderheid en de Verenigde Staten. Rusland mist de technologieën, knowhow en bovenal de impuls om zijn beleid te veranderen.
De industriële rev
olutie en vele andere factoren hebben lelijke sporen achtergelaten die zullen doorbranden tot een punt dat pijnkillers niet meer helpen. Nalatigheid is een gevaarlijk speeltje. Al willen ze de illusie kweken er iets aan te doen - zoals zovelen die de groene tour opgingen - , veel positief resultaat brengt het niet voort. Als environmental engineer in spe is Rusland voor mij een natte droom. Ik hoop hier in de toekomst te mogen bijdragen aan het milieubeleid, of leerlinge te mogen zijn van dit intrigerende land.
En zie. Vandaag regende het. 's Ochtends was het al beginnen waaien, tegen de middag vielen de eerste druppels. En zie. Iedereen herademde. De keel kriebelde minder en je ontwaarde ineens de contouren van het gebouw aan het einde van de straat. Die enkele dagen dat ik mijn longen in volle glorie kan laten functioneren geven mij de kracht weer een tijdje door te doen op een zuurstofloos leven.
'Rusland kan mondiaal gezien worden als donor op milieugebied. Het land beschikt over 20 procent van het bos op aarde, heeft de grootste omvang ongecultiveerd land, enorme watervoorraden, unieke ecosystemen en biodiversiteit. Het heeft ook veel natuurlijke rijkdommen die zeer belangrijk zijn voor de wereldeconomie: Rusland bezit 30 procent van de wereldvoorraad gas, ongeveer 10 procent van de oliereserves, 50 procent van de diamanten, 25 procent van al het nikkel en 17 procent van het tin. Hieruit is meer dan duidelijk dat een goed milieubeleid niet enkel in het belang is van Rusland maar van de hele wereld.'
Bron: http://www.internationaalondernemen.nl/zoeken/showbouwsteen_mvo.asp?bstnum=194100
Je krijgt wel constant tegenstrijdigheden voorgeschoteld. Bij
voorbeeld op lokaal niveau; de gebouwen waden in een waas van stof maar op geregelde tijdstippen komen ze hier wel de grote kuis doen. Wat is het nut hiervan als tegen de avond weer de gehele stad in een stofwolk baadt? Hier in ons appartementje lijkt het nutteloos om elke dag te kuisen. Pollutie penetreert via ieder openstaand gat naar binnen.Op nationaal en internationaal niveau is het milieubeleid ook niet veel soeps. In het voormalige USSR promootte de regering de productie ongeacht de kosten. Vele jaren later loopt Rusland nog steeds ver achter op het milieubeleid van de Europese meerderheid en de Verenigde Staten. Rusland mist de technologieën, knowhow en bovenal de impuls om zijn beleid te veranderen.
De industriële rev
olutie en vele andere factoren hebben lelijke sporen achtergelaten die zullen doorbranden tot een punt dat pijnkillers niet meer helpen. Nalatigheid is een gevaarlijk speeltje. Al willen ze de illusie kweken er iets aan te doen - zoals zovelen die de groene tour opgingen - , veel positief resultaat brengt het niet voort. Als environmental engineer in spe is Rusland voor mij een natte droom. Ik hoop hier in de toekomst te mogen bijdragen aan het milieubeleid, of leerlinge te mogen zijn van dit intrigerende land.En zie. Vandaag regende het. 's Ochtends was het al beginnen waaien, tegen de middag vielen de eerste druppels. En zie. Iedereen herademde. De keel kriebelde minder en je ontwaarde ineens de contouren van het gebouw aan het einde van de straat. Die enkele dagen dat ik mijn longen in volle glorie kan laten functioneren geven mij de kracht weer een tijdje door te doen op een zuurstofloos leven.
0 reacties:
Een reactie plaatsen