Mijn eerste keer

De perfecte start van een leerrijke en deugdzame vakantie is je gsm en contactgegevens verliezen op de Russische luchthaven. Haal die enkele luttele woorden Russisch maar boven om het beetje geïnteresseerde mens -dat het Engels niet beheersd - om hulp te vragen. En enkele valt te definiëren als: DA (ja), JA (ik), KAK D"ILA (hoe gaat het). Daar sta je dan als een idioot met handen en voeten uit te leggen of ze ergens iets gevonden hebben. Je mag in ieder geval niet verlegen zijn, want met hun statische oerserieuze blik lijken ze tot niet veel bereid. Doortastendheid en een geduldige houding leverden mij toch mijn benodigdheden op. Best wel vriendelijk dat iemand niet stiekem mijn gsm in zijn zak heeft gestoken. 1 - 0 voor Rusland zou ik zo zeggen.


Eindelijk aangekomen aan de luchthaven-uitgang stonden een Rus en een Nederlander mij op te wachten, respectievelijk de chauffeur en een mede student Russisch. Best gezellig met die Nederlanders. Een tuttig bedeesd reisje ging het allesinds niet worden.


Toegekomen in het appartement werd het mij duidelijk dat ik diep tevreden mocht zijn met mijn slaapplaats. Leuke IKEA meubeltjes, schattige klaslokaaltjes, proper geboende vloeren, etc ... -. Ik beeldde mij de Russiche standaard woonsten nogtans in als innimini, 5 families opéén, een pompbak die nog half aan zijn afvoer hangt, and so on. Aangenaam studeren in een nette gezellige atmosfeer. Mij kon je niet zien reclameren.


Iedere eerste dag in een onbekend, onveroverd land vereist een prospektie. Een normale mens neemt de nodige voorzorgen; het adres van het appartement, telefoonnummers, routeplannetje... Ik ben een goedgelovige ziel en leg mijn volledige vertrouwen in de handen van de Nederlander en een Deense. En moest ik nu echt verloren lopen dan beschik ik over genoeg innovativiteit om mijzelf naar huis te escorteren.


Eerst indruk van Sint Petersburg is een grauwe, donkere stad waar mensen je voorbij lopen zonder je een blik waardig te gunnen. En voor alles een eerste keer; we spotten onze eerste dronkaard. En later volgden er nog verschillende. Een guur hoekje (en menig andere hoekje) bleef ook niet gespaard van drankafval.



Een eerste keer Russisch winkelen verliep niet al te best. De Russen verkiezen om de komma op hun kassascherm een 100ste te verplaatsen zodat een groot bedrag ineens enkele luttige centjes worden. Na een hele strubbeling om schelletjes kaas te verkrijgen kwamen we tot het punt van de afrekening. De bediende begon al stilletjes aan te koken. Leg ik een honderste van het gewenste bedrag op de toonbank. Frustraties alom. Na enkele keren verschillende biljetten op de toonbank neergelegd te hebben kwakte in het grootste biljet dat ik in mijn zak kon vinden op het aanrecht. Plots begonnen al de toekijkende oogjes te blinken en mondjes te kwijlen. Toen spraken we ineens wel de zelfde taal.


Op de terugweg werd duidelijk dat er ons een eerste keer verdwalen op het menu stond. Ik had totaal niet opgelet tijdens ons wandelingtje en besefte dan ook niet dat ons appartement te midden van duizend andere appartementen stond. Allemaal praktisch dezelfde kleur en hetzelfde speeltuintje. Ik bereidde mij al voor om in allereil mamie te bellen zodat zij de organisatie kon melden dat een begeleidde thuiskomst gewenst was.

Na enkele, zeg maar vele kreten á la; `het is dat appartement hé!?!` zijn we toch goed thuisgeraakt. Ik bestuddeerde gewoon even de sterren die al om de hoek kwamen kijken, schreef wat coördinaten uit en liet mij instinct ons een vrijgeleide naar huis verlenen. Oké, het was meer het instinct van de Nederlander die het verhaal tot een goed einde bracht.


Thuisgekomen pakte ik een lekker douche om al het stof en vuiligheid van mijn huid te schrapen - routine in het leven van menig tourist - om dan als een baksteen in slaap te vallen. Mijn eerste keer verliep vrij chaotisch op een vertederende onschuldige manier. Voorlopig nog onbekend maar toch al lichtbemind.


NB: menig mens verwacht een genietbare tekst, zonder schrijffouten, alles in dezelfde tijd, perfecte vormgeving en weet ik wat nog allemaal van een thesisachtige eisen. Ik zal hier waarlijk op dit moment, zeg maar gedurende het hele verblijf, niet aan voldoen. Ik dank u voor uw begrip :)