Toerist I

Mijn naam is nog steeds Toerist; Erika Toerist. Ik kan niet zeggen dat ik deel uitmaak van de lokale bevolking. Ook al wil ik het zo goed mogelijk verbergen je ziet gewoon dat ik hier niet thuis hoor. En ik heb dan ook de rare trekjes die vele buitenlanders durven voortbrengen. Mijn witte sokken zijn gelukkig net niet tot onder mijn knieën getrokken en ik heb geen doorzichtig plastiek nerd zakje met al mijn gegevens en straatkaarten rond mijn nek hangen. Mijn uitstraling is nog steeds reepresentabel. Ik heb ook geen tientonner van een fototoestel voor mijn bustier. Mijn camera is zo’n über schattig ding dat netjes in mijn sjako’s past en water- en schok bestendig is. Ik breek geregeld bezit af door mijn nonchalante karakter dus stel ik er mijn aankopen op af.



Ik stel wel idiote vragen aan menig passant omdat ik weer ergens totaal verkeerd ben uitgekomen. Ik staar de gehele bevolking aan in een poging onderscheid te maken tussen Rus en buitenlander. Ik wens toch iets te vertellen te hebben als ik terugkom. Gêne is mij vreemd; in het restaurant plets ik mijn voorgerecht en hoofdgerecht op hetzelfde bord omdat dit gewoon makkelijker te verorberen is. Nu lijkt het alsof ik super lomp ben maar dat spreek ik tegen. Alsjeblieft is mijn meest geliefde woordje. Пажалста!



De Russen zijn toeristen niet gewend buiten het seizoen. D.w.z. rond deze tijd. Het is hun helemaal vreemd als je een woordje Russisch kan. Het lijkt alsof ze je niet willen verstaan. Ze gaan ervan uit dat niemand de moeite neemt om Russisch te leren en zij zeker niet de moeite om het Engels te beheersen. Dus als je dan een woordje uit kijken ze je met ongelovige ogen aan; ‘wat heeft die nu weer te zeggen’. Je moet al hard op je strepen staan en ze dwingen een en al aandacht te hebben. Maar aangezien ik een fel katje in mensenlijf ben lukt het mij wel hun met beide voeten weer op aarde te trekken.