Traumatised

Shiii man, ik ben echt getraumatiseerd. Alle dat nu ook weer niet maar toch verbaasd en teleurgesteld. U maakt het live mee. Ik zit hier met een 10 kilo snoep en chocolade naast mij de avond te overdenken. Ik kom net terug van een of andere russische kroeg slash danscafe.
Verwijzend naar mijn vorig artikel; 'femme fatale' moet ik toch wel een beetje terugkomen op mijn uitwijding. Russische vrouwen kunnen dan misschien wel heel toegeeflijk zijn maar wat ik vanavond gezien heb gaat mijn petje te boven.

De vrouwen smijten zich letterlijk voor de mannen. Alsof zij hun laatste hoop tot zielsverwezelijking zijn. Waar is het respect gebleven? Waar is het verlangen tot eenheid? Die ene te vinden dat net dat deel ontwikkeld heeft waar jij iets slechter voor staat. Een steun en toeverlaat wordt hier niet gezocht. Gewoon iemand die net wat mannelijker is dan jijzelf en indien hij een verband aan wil je de status van overwinnaar geeft. En dan nog heb je niet die zekerheid dat hij echt voor je kiest.

Ik heb de hick. Het was echt mijn avondje niet. Heel de ruimte rook naar testosteron. Ik kan wel begrijpen dat de vrouwen het niet altijd voor het zeggen hebben maar waar is het liefdesspel gebleven? Met die ene aanraking iemand zo in vervoering brengen dat zijn hartje een slag overslaat. Elkaar in de ogen kijken en je op een zodanig niveau bevinden dat je je even vergoddelijkt voelt. Sjonge, het raakt mij echt om de mensheid soms zo laag te zien vallen. Hoe willen we een maatschappij creëren waarin respect en geluk de overhand hebben als we ons niet eens kunnen beheersen? Het doet mij wel twijfelen aan die ware liefde. En toch dwing ik mijzelf te geloven in het leven. Dat deze mij nog zodanig zal verbazen dat ik op een dag verrast zal opkijken.